Bij hoogbegaafde kinderen verloopt de ontwikkeling vaak niet op alle ontwikkelingsgebieden in hetzelfde tempo (The Columbus Group, 1991). Een kind kan bijvoorbeeld cognitief ver vooruit zijn, terwijl de emotionele of sociale ontwikkeling meer past bij de eigen leeftijd. Dit wordt asynchrone ontwikkeling genoemd (Silverman, 2002).<\/p>\n\n\n\n
Een hoogbegaafd kind kan diep nadenken over onderwerpen zoals rechtvaardigheid, klimaat of de dood, maar tegelijkertijd nog moeite hebben met teleurstellingen, sociale situaties of het reguleren van emoties (Neihart et al., 2016).<\/p>\n\n\n\n
Recent onderzoek laat zien dat deze ongelijke ontwikkeling invloed kan hebben op identiteit, sociaal-emotioneel functioneren en het gevoel van aansluiting bij leeftijdsgenoten (Neihart et al., 2021). Daardoor sluiten verwachtingen vanuit de omgeving niet altijd aan bij wat een kind daadwerkelijk aankan. Onderzoekers benadrukken daarbij het belang van begrip vanuit de omgeving om gevoelens van isolatie en overbelasting te voorkomen.<\/p>\n\n\n\n
Asynchrone ontwikkeling kan zich op verschillende manieren laten zien. Sommige kinderen lijken \u201couder\u201d in hun denken en taalgebruik, maar hebben emotioneel nog veel behoefte aan begeleiding en veiligheid.<\/p>\n\n\n\n
Kinderen kunnen bijvoorbeeld sterk gevoelig zijn, intens reageren of snel gefrustreerd raken wanneer iets niet lukt. Ook perfectionisme, piekeren, vermoeidheid of moeite met aansluiting bij leeftijdsgenoten komen regelmatig voor. Daarnaast hebben veel hoogbegaafde kinderen een sterke behoefte aan autonomie, terwijl ze tegelijkertijd nog ondersteuning nodig hebben bij emotieregulatie en sociale situaties.<\/p>\n\n\n\n
Wanneer vooral gekeken wordt naar het cognitieve niveau van een kind, kunnen verwachtingen onbedoeld te hoog worden (Neihart et al., 2016). Een kind dat verbaal sterk is, lijkt soms ouder en zelfstandiger dan het emotioneel daadwerkelijk is. Steeds vaker wordt hoogbegaafdheid bekeken vanuit een neurodivers perspectief, waarbij verschillen in ontwikkeling niet worden gezien als afwijkend, maar als onderdeel van individuele ontwikkeling.<\/p>\n\n\n\n
Dit kan leiden tot overvraging, frustratie of gevoelens van onbegrip. Door rekening te houden met de verschillende ontwikkelingslijnen ontstaat er meer ruimte voor balans, begrip en welbevinden.<\/p>\n\n\n\n
Kinderen met een asynchrone ontwikkeling hebben vaak baat bij begrip, emotionele ondersteuning en een veilige omgeving (Silverman, 2002). Het helpt wanneer volwassenen erkennen dat een kind cognitief ver kan zijn, maar emotioneel nog ondersteuning nodig heeft.<\/p>\n\n\n\n
Ook psycho-educatie, contact met ontwikkelingsgelijken en begeleiding bij emotieregulatie kunnen helpend zijn. Het doel is niet om ontwikkeling gelijk te trekken, maar om een kind te ondersteunen in alle onderdelen van zijn of haar ontwikkeling.<\/p>\n\n\n\n
Betrouwbare websites<\/strong><\/p>\n\n\n\n